Sinds Endless Scroll, in 2018, schreef iemand “post-punk” op het dossier van Bodega en niemand durfde het daarna meer door te strepen. Talking Heads, Devo, B-52s, Sonic Youth: de vergelijkingen en koppelingen kwamen als een lawine, en de band uit Brooklyn sleepte ze drie platen lang mee zonder zich echt voor of tegen uit te spreken.
Waarom Bodega nooit post-punk waren
Ben Hozie, de hoofdverdachte in dat dossier, zegt het zonder omwegen.
“Ik heb ons nooit gezien als een post-punkband. Ik zag ons gewoon als een conceptuele rockband.”
Wie hun geschiedenis herleest, kan hem moeilijk niet geloven. Het concept kwam altijd eerst: het thema-album, het absurde scenario, de satire vermomd als spel. Post-punk was meer een pak, de carrosserie maar niet de motor.
Met All Inside Aquarium, het vierde album van Bodega, verdwijnt het uniform achter in de kast en zie je eindelijk wie het droeg. Je ziet de zuigers die de motor van Bodega aandrijven.
Een aquarium in een kerk
De plaat verscheen op 9 oktober bij Chrysalis en ontstond op een plek die allesbehalve alledaags is.
Bodega nam All Inside Aquarium op in anderhalve maand tijd in Engeland, in Leeds, met Matt Peel (Yard Act, Eagulls) in The Nave, een studio in een ontwijde kerk. De vorige platen waren bijna in stukjes gemaakt, met muzikanten die zelden in dezelfde ruimte stonden. Nu speelden ze samen, live, en dat hoor je: er zit lucht tussen de instrumenten, hier ademt een groep. De mix, in Brighton, kwam van Theo Verney (English Teacher, Lime Garden). Hozie vatte het plan samen: terug naar de melodieën, meer een echte rockband zijn. De referentie is een Stone Roses dat Jane’s Addiction ontmoet, met meer riffs en meer solo’s, en het is geen toeval dat Jane’s Addiction al sinds zijn middelbareschooltijd Hozies lievelingsband is. Als hij praat over iets “groters, warmers, waterigs en metafysisch”, geboren uit de optimistische alt-rock van een half herinnerde jeugd, beschrijft hij de bodem waarin
All Inside Aquarium wortelt. De hoes is een foto van Bruno Jansen van een diorama dat Nikki Belfiglio in een echt aquarium bouwde: de achtbaan van
Astro Night Ride, de gedekte tafel van
Pick Up the Check en de kerk in Leeds. Je kunt de plaat bijna bekijken voordat je hem hoort.
Snelle rock kan pijn doen
Hozies stelling is misschien het interessantste aan de plaat. Op eerdere albums hield hij rocknummers aan de ene kant en ballads aan de andere, en bewaarde hij het persoonlijkste materiaal voor die laatste. Toen vroeg hij zich af waarom hij niet iets direct en pijnlijks kon schrijven in een snel nummer. Het antwoord heet
Astro Night Ride, opgedragen aan zijn moeder, die in 2017 overleed: achtbanen waren hun spel, en het nummer stijgt en daalt als een rit, met een naïeve zoetheid die een deel van het gewicht wegneemt zonder het verlies weg te nemen.
Olivia, als afsluiter, is Belfiglio’s lied voor een nicht die in 2010 omkwam bij een wandelongeluk, en de ingetogen, vermoeide zang stuurt de luisteraar met gedempt licht naar huis. De rest werkt met lichtheid.
Weather Me heeft een huppelende bas en een stem, die van Nikki, die aan Elastica doet denken.
Literary World, het manifest volgens Hozie, stelt dat de wereld geen politiek maar literair bewustzijn tekortkomt, oftewel het vermogen om zelfs de ergste personages te begrijpen.
Pick Up the Check heeft galmende gitaren à la Stone Roses en een refrein, “see you later, calculator”, dat je niet meer loslaat als het er eenmaal in zit.
Pile Driver is de vuilste en funkiest.
Dylan, een trein en enkele voorbehouden
De verrassing is
Slow Train, een cover van Dylan, van zijn album uit 1979. Het was het eerste wat ze met Peel opnamen, een proef om te zien of ze samen werkten, en het belandde op het album omdat het te goed was geworden. Hier houden Bodega de oorspronkelijke tekst en veranderen ze al het andere: de trein rijdt zonder remmen, de glamgitaar van Dan Ryan neemt het toneel over, en de stem vol galm doet denken aan Jane’s Addiction dat Dylan speelt. Het is een gok, en een gok die loont. Sommigen vonden het algemene, een beetje aangelengde indierock, en die aantijging is niet uit de lucht gegrepen. Wie kwam voor de onvoorspelbaarheid van
Endless Scroll, vindt een meer uitgesleten pad, met minder scherpe randen en minder vondsten. Wie die verwachting had, wordt waarschijnlijk teleurgesteld, daar hoeven we niet omheen te draaien. Is een band die riskeert gewoon te lijken beter dan een band die uit een ooit ingenomen standpunt een kopie van zichzelf blijft? De tournee door zeven landen tussen het Verenigd Koninkrijk en Europa, met twee avonden in Manchester al uitverkocht, zal uitwijzen of deze nieuwe huid ook live standhoudt. Als de concepten sterk genoeg zijn, kan een conceptuele band zichzelf blijven, ook als ze meerdere keren van kostuum wisselt.
