Er wordt al te lang en te lovend over Geese gesproken, een duidelijk teken dat er iets niet klopt.
En inderdaad volgden al snel de beschuldigingen dat ze een ‘industry plant’ zouden zijn, oftewel een band waarvan het succes in feite aan de tekentafel is bedacht. Het eerste wat zeker is, is dat we hier niet te maken hebben met een ‘industry plant’ in de strikte zin van het woord, aangezien Geese al sinds 2016 bestaat en al twee albums had uitgebracht die door veel artiesten en insiders positief werden ontvangen. De tweede zekerheid is dat ze voor de release van hun derde album (Getting Killed, 2025) flink het gaspedaal van de digitale marketing hebben ingetrapt. Het schandaal, als je het zo kunt noemen, is te wijten aan het feit dat de Geese hun reputatie hebben opgebouwd in de indie-scene, waar dergelijke stappen nooit erg goed worden ontvangen.
Bovendien, aangezien agressieve marketing en het zoeken naar voordelen en bevoordeling al bestaan sinds het ontstaan van de muziek, heeft het publiek zich vermaakt door zich als jury op te stellen en zich af te vragen in hoeverre deze aanpak acceptabel is en wanneer deze de ethische grens overschrijdt. En hier vinden we een term die de aanpak van de Geese het beste beschrijft: “psyop”, oftewel een gerichte strategie om het publiek te beïnvloeden. De band heeft een promotiebureau ingeschakeld dat beweert “in staat te zijn om views te genereren voor wat dan ook”. De belangrijkste strategie bestaat uit het aanmaken van honderden pagina’s op Instagram en TikTok over uiteenlopende onderwerpen, waarna potentieel virale video’s worden gemaakt met de te promoten nummers als achtergrondmuziek, kortom een spontane ontdekking simuleren. Om de strategie te versterken, worden er pagina's aan toegevoegd die lijken te worden beheerd door fans van de band, waar concertvideo's en interviews worden gepost. Als kers op de taart worden kleine creators ingehuurd die spontane content simuleren: een soort kleine influencers die echter meer vertrouwen en oprechtheid uitstralen. Verandert er iets ten opzichte van het spammen met persberichten en/of het paaien van journalisten zodat ze over je schrijven? Voor het publiek blijkbaar wel, vooral als je uit de indiewereld komt. Aan de andere kant is het niet gezegd dat deze aanpak per se werkt als je muziek uiteindelijk niet in de smaak valt. Een van de oprichters van het bovengenoemde bureau zei dat hij Geese al sinds hun eerste album kent en waardeert. Er ontstaat dus een tegengesteld standpunt: Geese is zo goed dat het zonde zou zijn geweest om ze niet aan het grote publiek te laten ontdekken, en de luisteraars hebben inderdaad duidelijk gereageerd. Niemand beschuldigt hen ervan slechte muziek te maken. Zelfs Cillian Murphy zegt erdoor geobsedeerd te zijn (dankzij zijn zoon), waarbij hij in die obsessie ook het soloplan van frontman Cameron Winter meeneemt. De waarheid ligt, zoals bijna altijd, waarschijnlijk ergens in het midden. Geese is een band met onbetwistbaar talent en Cameron Winter is een uitstekende muzikant (ook geprezen door Nick Cave). De hype rondom hen is waarschijnlijk overdreven en heeft ertoe bijgedragen dat ook de oordelen van de muziekcritici te optimistisch zijn uitgevallen.
Dit leidt uiteindelijk tot antipathie bij het publiek, vooral bij degenen die hen via de kranten leren kennen in plaats van via hun koptelefoon. De marketingstrategieën die ze hebben gebruikt, zijn niet schandaliger dan vele andere die al decennia lang worden toegepast. Het zijn strategieën die door veel andere artiesten zijn geprobeerd: bij Geese werkte het, en dat is ook te danken aan het talent van de band. Dit is zeker erg irritant voor degenen die dezelfde tactieken proberen zonder hetzelfde resultaat, of voor degenen die dit soort marketing terecht verachten.
Er is ook de vraag: “Hoeveel andere artiesten zouden hetzelfde succes hebben met dezelfde mogelijkheden?” Nou, dat is een vraag van een miljoen dollar.
En het waren zeker niet de Geese die ons daar voor het eerst aan deden denken.