Chiara Bertelli keert terug naar R&B, soul en jazz. Haar nieuwe single La fiera del niente is uit. Jarenlang werkte ze onder de naam Elly. Nu begint ze opnieuw met haar eigen naam, die uit haar paspoort. Het voelt als thuiskomen: terug naar haar eerlijkste stem, met de verwachtingen van anderen buiten de deur.
Ze schreef en componeerde het nummer zelf. Het is elegant en rauw, en het vermengt eigentijdse R&B, filmische soul, jazz en singer-songwriterpop tot een zwevende, nachtelijke sfeer. De productie laat elke nuance van haar stem ademen, gehuld in een warme, fluwelen klank.
Het nummer komt voort uit een echte kwetsbaarheid: het gevoel niet op je plek te zijn in een wereld die snelheid en oppervlakte beloont en weinig ruimte laat voor diepgang en empathie. In die kwetsbaarheid zit ook een wedergeboorte. La fiera del niente wordt een zoektocht naar innerlijke rust, een uitnodiging om jezelf beter te leren kennen en je gevoeligheid om te zetten in kracht. Het gaat over helen en luisteren, met een spirituelere, intuïtieve kant.
Met dit hoofdstuk zet Chiara Bertelli een duidelijke koers uit: eigentijdse R&B, soul en jazz, gebouwd op oprechtheid, elegantie en gevoel. De wortels liggen in de zwarte muziektraditie, en het klinkt verwant aan artiesten als Jazmine Sullivan, Sophie Faith, Sasha Keable, Yebba, Leon Thomas, Giveon en PJ Morton.
Het interview met Chiara Bertelli bij de release van La fiera del niente
Hoe is La fiera del niente ontstaan?
Het embryo van het nummer is jaren oud. Ik dacht al lang na over weer schrijven en over mezelf praten op een volkomen authentieke manier, maar er hield me steeds iets tegen nog voor ik begon.
Vorig jaar, ongeveer in deze periode, na heel veel werk aan mezelf en midden in een slechte persoonlijke fase, voelde ik me alleen en gedesoriënteerd. Het was niet de eerste keer, maar het voelde alsof ik weer van nul moest beginnen.
Na een ingewikkelde zomer die me in het nauw dreef, begreep ik dat het tijd was om opnieuw te beginnen, bij mezelf. Dat was het enige waarvan ik voelde dat ik het nog niet kwijt was.
Ik nam meerdere nummers weer ter hand die ik had geschreven en in de mappen op mijn computer had laten beschimmelen. Ik luisterde La fiera del niente opnieuw, en het leek me het perfecte nummer om mee te herstarten.
De titel hoort bij de melodie sinds die in mijn hoofd bestaat. Hij komt uit een korte, maatschappelijke tekst die mijn moeder in haar vrije tijd schreef en die me sterk inspireerde.
Bij het herluisteren zag ik dat de woorden voortkwamen uit een blik van vroeger die in de loop van de tijd was veranderd. Ze hadden een actuelere jas nodig. Ik heb bijna de hele eerste tekst herschreven, de bridge geschreven die er nog niet was en nieuwe zangpartijen toegevoegd. Daarna hebben we met de productie de harmonieën herzien en het beste pak om het nummer gemaakt dat het op dit moment kon krijgen, naar mijn smaak, mijn stijl en mijn gevoel.
Wat blijft er van Elly over in je nieuwe identiteit?
Alles blijft. Het geleefde leven, de ervaring, de vreugde van een tiener die van muziek wil leven, de wonden, de mooie herinneringen, maar ook het verdriet en de frustratie.
Elly is een deel van mij dat ik niet kan en niet moet wissen, ook al heb ik dat vaak gewild. Ze hoort bij mijn verhaal en bij alles wat ik meedraag uit 12 jaar muziek en vooral leven.
Chiara ben ik, zonder filters. Ze heeft de naam die mama en papa me gaven, de naam die iedereen altijd heeft gebruikt. Als ik die op een plein hardop hoor roepen, ook al is het een van de meest gewone, draai ik me om.
Chiara is de ziel van Elly.
Geen personage, geen constructie, geen leugen.
Chiara is het meisje van 3 dat in de auto met haar moeder Christina Aguilera, Michael Bublé en Mariah Carey zong. Het meisje van 11 dat zo aandrong om zangles te krijgen en op podia te staan. De tiener die alles zou hebben gedaan om zich gezien, geliefd en het middelpunt te voelen. De negentienjarige die haar dorp verlaat voor de stad en het conservatorium, en voelt dat ze van nul moet beginnen, alsof ze de wereld nooit eerder had gezien.
Chiara is de jazzzangeres, de singer-songwriter, de vocaliste, de zangdocente, het resultaat van een heel leven voor de muziek. Maar dat is allemaal veel te beperkt. Chiara is veel meer, en ik hoop dat aan jullie te vertellen in mijn nummers. Chiara ben ik, vanuit de diepte van mijn wezen.
Wat maakte dat je opnieuw wilde beginnen onder je eigen naam?
Ik droeg de gedachte al lang met me mee, minstens vier of vijf jaar. Vorig jaar begreep ik dat de grootste blokkade om weer te schrijven mijn identiteit was. Jarenlang droeg ik een naam die ik aan het begin van mijn eerste producties kreeg, en hoe meer ik groeide, leerde, experimenteerde en leefde, hoe minder hij van mij voelde.
Mijn muzikale pad is lang voor iemand van 28. Op plaat begint het in 2014, en veel eerder in opleiding en experiment. Het was niet altijd makkelijk. Een paar jaar geleden moest ik mijn waarheid onder ogen zien. Situaties en mensen van wie ik dacht dat ze goed voor me waren en me zouden versterken, tapten al veel te lang mijn levenskracht af.
De keuze was niet makkelijk, om veel redenen, van de meest intieme tot bureaucratische, technische en merkgerelateerde. Maar ze was nodig. Een punt achter het verleden en een hoofdletter om een nieuw hoofdstuk te beginnen dat over mij gaat en dat hopelijk veel licht brengt.
Hoe overleef je het dagelijks leven zonder overspoeld te worden door oppervlakkigheid en snelheid? Hoe doe jij dat?
Nou, het lukt me niet altijd, en daar komt het nummer precies uit voort. Zoveel voelen, opmerken en opnemen helpt niet altijd, zeker niet in een wereld die zo snel gaat als de onze, waar alles snel wordt geconsumeerd en niets lijkt te blijven staan.
La fiera del niente is de metafoor voor al die dingen, relaties of situaties die geen waarde hebben of geven. Ze verschijnen gewoon, zonder substantie erachter.
In het dialect van Brescia zegt men “nient de sena”. Letterlijk betekent dat “niets voor het avondeten”, ongeveer zoiets als “veel rook en geen vuur”.
Ik heb geprobeerd met mijn blik, die niet alleen analytisch is maar ook uit de buik komt en soms spiritueel, het gevoel van ontoereikendheid terug te geven als je oppervlakkigheid, haast en dwangmatige consumptie ziet en je misplaatst voelt omdat je iets waars en eenvoudigs wilt. Het ongemak om in contact te komen met onze emoties, omdat de buitenkant te klein is om ze te bevatten.
Toen ik dit grote idee terugbracht naar mijn persoonlijke en muzikale gevoel, zag ik de delen van het nummer als tegenstelling tussen licht en schaduw, die we allemaal in ons dragen. Het couplet is de schaduw: mijn meer “aardse” kant, onopgelost en kwetsbaar, boos en verward, die zich blijft afvragen zonder antwoorden te vinden.
De refreinen zijn mijn meer “spirituele” kant, het licht en de hoop. Het heldere deel dat zich herinnert dat alles wat ik heb meegemaakt en meemaak me naar een belangrijke ontwikkeling leidt. Het deel dat niet bang is om “zich te spiegelen in oude angsten” (citaat uit de tekst). Het zijn niet alleen mijn angsten, maar die van ons allemaal, die we waarschijnlijk al generaties met ons meedragen.
Deze dualiteit leeft in ons allemaal, en het evenwicht vinden blijft het prachtige mysterie van het leven.
R&B, jazz en soul hebben het in Italië van oudsher moeilijk, maar de laatste jaren slaan verschillende artiesten deze weg weer in. Denk je dat er iets is veranderd?
Ik denk dat we, vooral de laatste jaren en bij de nieuwe generaties, net als bij onze maatschappelijke situatie, op een grote splitsing afstevenen.
Aan de ene kant is er muziek gemaakt met AI: valse stemmen, samples, stereotiepe genres die makkelijk te vangen zijn, teksten zonder betekenis. Heel aanstekelijk en ongelooflijk handig voor marketing, voor een steeds centrifugalere massaverspreiding.
Aan de andere kant is er de terugkeer naar projecten met alleen echte instrumenten, onderzoek en vermenging van genres, de wens naar een moderne taal die de ervaring en schoonheid van het verleden meedraagt. Muziek die de ziel liet trillen en het hart liet dansen, woorden die de geest wisten gerust te stellen.
Ik geloof sterk dat genres die als “niche” gelden, zoals R&B/soul, jazz en vele andere, weer worden beluisterd, ook door een muzikaal minder onderlegd publiek, met de drang van iemand die verdwaald is in de woestijn: weer drinken, weer eten.
Ik denk dat we, naarmate we verder gaan, steeds meer terug moeten om de waarheid met onze handen te voelen, dingen die echt smaken en resoneren met ons oudste deel.
Je grootste inspiraties in de muziek?
Van kleins af aan werd ik gefascineerd door de grote stemmen van de Black Music, van oldschool soul tot modernere, gekruiste pop/R&B.
Mijn jazzopleiding aan het conservatorium heeft zonder twijfel en definitief de deur geopend naar een enkele reis richting Black Music. Alles wat kleurrijk, warm en behendig is en diepe boodschappen draagt, is van mij.
Jazz geeft me altijd elegantie en verfijning terug, maar ook alle rauwe, viscerale emoties van wie de basis heeft gelegd. Improvisatie en aandacht voor harmonie wil ik altijd in mijn eigen muziek bewaren.
Soul en pop-R&B trekken me door de groove, de warme kleur en het sterke interpretatieve pathos. En als goede Italiaanse mag de liefde voor woorden niet ontbreken, voor een schrijfstijl die altijd put uit de grote pennen van onze cantautori.
Je favoriete nummers? Of beter: de nummers die het best laten zien wie Chiara is.
Als ik mijn favoriete nummers zou noemen, of die welke door de jaren heen iets met mij en de genres die ik het meest heb beluisterd en geliefd te maken hadden, zou ik minstens tien pagina's vullen. Omdat dat niet kan, beperk ik me tot zes nummers die vorig jaar onafgebroken in mijn playlist draaiden en me vergezelden op de reis naar de naamswijziging en de herstart met mijn eigen muziek.
- Look Me, I Can Fly – Annie Tracey
- Yes It Is – Leon Thomas
- Move it along – Sasha Keable
- Traces – Tyler Lewis
- Folded – Kehlani
- Twenties – Giveon