Al maanden zweeft er een onuitgesproken vraag boven Brazilië, die als een loden last op het nationale gemoed weegt: is Neymar nog wel Neymar?
Lange tijd leek het antwoord ontkennend. Of in elk geval: hij was niet meer genoeg. Niet meer genoeg voor een nationale ploeg van dit kaliber, niet meer genoeg voor de wetten van een wereldkampioenschap, en niet meer in staat om de immense verwachtingen te dragen die Brazilië al sinds zijn zeventiende op hem projecteert. Maar toen betrad Carlo Ancelotti het podium, las zijn naam in alfabetische volgorde voor tussen de geselecteerde aanvallers voor het WK 2026, en ontplofte de zaal. Wildvreemden vlogen elkaar in de armen. Anderen dansten. Basisschoolkinderen in São Vicente vierden feest alsof het kerstochtend was. Marcelo juichte in zijn appartement. Santos riep hem wederom uit tot de rechtmatige erfgenaam van Pelé. Het was een moment van pure emotie, waarin de logica plaatsmaakte voor het instinct. Neymar blijft een van de weinige spelers die in staat zijn om iedereen die naar een voetbalwedstrijd kijkt te betoveren en te raken. Dat soort voetballers wordt steeds zeldzamer, zelfs in dat vruchtbare Braziliaanse land dat erom bekendstaat pure talenten voort te brengen die leven voor de bal. Het voetbal is een klinischere richting ingeslagen, een realiteit waar de supporters zich allang bij hebben neergelegd. Misschien is dat precies de reden waarom zijn uitverkiezing voor zoveel collectieve vreugde zorgde.
Dat de routinematige bekendmaking van de selectie voor een van de grootste spelers uit de geschiedenis uitgroeit tot brekend nieuws, is op zichzelf al veelzeggend voor zijn unieke verhaal.
Wat er vervolgens in Saoedi-Arabië gebeurde, overtrof echter de somberste voorspellingen. In oktober van dat jaar scheurde Neymar tijdens een interland tegen Uruguay de voorste kruisband van zijn linkerknie, wat hem anderhalf jaar aan de kant hield. Na zijn revalidatie liet Al-Hilal hem buiten de spelerslijst voor de Saudi Pro League. Gedurende zijn contractduur kwam hij tot slechts zeven optredens, waarin hij in totaal 428 minuten speelde, omgerekend nog geen vijf volledige wedstrijden. In januari 2025 liet hij zijn contract ontbinden om terug te keren naar zijn vaderland.
Santos had ondertussen een gitzwarte periode achter de rug. In 2023 degradeerde de club voor het eerst in haar 111-jarige geschiedenis naar het tweede niveau. De terugkeer naar de hoogste klasse lukte weliswaar, maar ging schuil onder een schuldenlast die grensde aan een faillissement en een matig samengestelde selectie. De rentree van Neymar moest de ommekeer inluiden, maar de realiteit bleek een stuk weerbarstiger.
Zijn eerste wedstrijden waren pijnlijk om te zien voor wie zich zijn gloriedagen herinnerde. Niet omdat hij slecht speelde, maar omdat elke actie hem zichtbaar moeite kostte, alsof zijn lichaam bij elke versnelling live de fysieke prijs aan het berekenen was. Een online analist merkte op dat hij "speelt als iemand die denkt dat hij Neymar is, maar het niet meer is", een hard oordeel dat viraal ging omdat het zo pijnlijk accuraat was. Tussen maart en juli kwam hij tot slechts vier optredens. In augustus, tijdens zijn 250ste wedstrijd voor de club, leed Santos een vernederende 6-0 thuisnederlaag tegen Vasco da Gama. Tv-camera’s legden vast hoe Neymar met betraande ogen de vijandige trainer omhelsde na het laatste fluitsignaal. Weken later werd hij gesignaleerd op het carnaval in Rio, wat direct tot felle kritiek leidde.
In die donkere dagen plaatste Neymar een tekstloze foto van Kobe Bryant op Instagram. Het was het beroemde beeld waarop Bryant geen krimp geeft terwijl Matt Barnes bij een inworp doet alsof hij de bal hard in zijn gezicht gooit. De verwijzing naar de Mamba-mentaliteit was overduidelijk, het soort boodschap dat je eerder voor jezelf plaatst dan voor je volgers.
Wat daarna gebeurde, ging dwars tegen alle logica in. Slechts enkele dagen na de ingreep verscheen Neymar op de training in de aanloop naar de wedstrijd tegen Sport Recife. Zijn knie zat in een brace die versierd was met een mandala-patroon. Niemand verwachtte dat hij minuten zou maken, maar hij stond in de basis en scoorde al na een kwartier. Hij rende op de tribune af en knalde bij het juichen bijna tegen de reclameborden.
Santos won met 3-0. In de daaropvolgende, cruciale uitwedstrijd tegen Juventude scoorde Neymar een hattrick om de broodnodige overwinning over de streep te trekken. Het derde doelpunt betekende zijn 150ste treffer in het shirt van Santos. "Ik kan me mijn laatste hattrick niet eens herinneren", gaf hij achteraf toe. "Misschien bij PSG, maar ik weet het niet zeker." Dagen later maakte een zege op Cruzeiro de handhaving van Santos ook rekenkundig definitief. Neymar zeeg neer op het gras, de handen richting de hemel. "Mijn mentale energie was volledig op", bekende hij. "Het was voor het eerst dat ik om hulp moest vragen."
Die scheidslijn heeft zijn hele loopbaan getekend. In het seizoen dat hij met Barcelona de Champions League won, scoorde hij 39 doelpunten in 47 wedstrijden. Lionel Messi trof datzelfde seizoen echter 58 keer doel in 57 duels, waardoor de buitengewone prestatie van Neymar destijds als een secundaire prestatie werd gezien. Bij PSG domineerde hij het Franse voetbal en gids de club naar de finale van de Champions League, maar de definitieve, onbetwiste erfenis buiten de schaduw van Messi bleef uit. Voor zijn vaderland loodste hij Brazilië in 2014 als 22-jarig supertalent naar de kwartfinale van het WK, om vervolgens tegen Colombia een zware rugblessure op te lopen. De historische 7-1 afstraffing in de halve finale tegen Duitsland overschaduwde direct al zijn eerdere inspanningen.
Hij won olympisch goud in 2016 door de beslissende strafschop tegen Duitsland binnen te schieten en barstte in tranen uit. Toch bleef zijn WK van 2018 vooral bij wegens zijn theatrale gedrag na overtredingen, en toen Brazilië in 2019 de Copa América won, deed de ploeg dat zonder hem omdat hij geblesseerd toe moest kijken. Een frustrerend patroon dat zich bleef herhalen.
De doorbraak kwam volgens een bericht van Globo Esporte tijdens een videogesprek tussen Ancelotti, Neymar en technisch coördinator Rodrigo Caetano. Ancelotti was direct: geen garanties op een basisplaats, geen aanvoerdersband, het strikt naleven van de teamtijden en een beperkt socialmediagebruik tijdens het toernooi. Neymar accepteerde de voorwaarden zonder aarzelen. De zoon van de trainer legde later in een podcast uit dat het bij die beslissing nooit om talent ging, dat staat immers buiten kijf, maar puur om een kwestie van prioriteiten.
Weken daarvoor had Neymar een video gedeeld waarin hij zichzelf filmde terwijl hij behandeld werd aan zijn hamstrings en ondertussen luisterde naar een selectiebekendmaking. Toen hij merkte dat zijn naam ontbrak, vroeg hij hardop: "Ancelotti, en ik dan?" Het was een ongepolijst moment dat veel meer blootlegde dan welk officieel persbericht dan ook.
In de momenten daarna bleef Neymar maar één ding herhalen: "We hebben het gehaald." De keuze voor de meervoudsvorm was bewust. Zijn fysiotherapeut had het afgelopen jaar meer tijd met hem doorgebracht dan wie dan ook, zijn familie had hem in de moeilijkste uren overeind gehouden, en Santos had hem een toevluchtsoord geboden toen hij het even niet meer wist. In ruil daarvoor had hij de club behoed voor degradatie.
Achtendertig uur later volgde het bericht dat Neymar in zijn laatste wedstrijd tegen Coritiba een kuitblessure heeft opgelopen. De medische staf van de nationale ploeg deed luchtig over de ernst van de blessure en gaf aan dat hij op tijd fit zal zijn, al zullen de komende dagen cruciaal blijken.
Die zin heeft in de loop van zijn carrière al vaker tegenovergestelde betekenissen gehad; de ene keer luidde het een triomfantelijke terugkeer in, de andere keer betekende het maandenlang toekijken. Aangezien het wereldkampioenschap op 13 juni begint, is er simpelweg geen tijd voor vertraging.
Moet hij nog aan iemand iets bewijzen? Hoogstpersoonlijk niet. Maar Neymar heeft het spelletje altijd veel meer nodig gehad om gelukkig te zijn dan om zijn status te rechtvaardigen. Dat maakte hij jaren geleden al duidelijk aan een scheidsrechter die hem bestrafte voor een spectaculaire regendruppel-truk in een onbeduidende Franse competitiewedstrijd. Hij sprak destijds niet om zichzelf te verdedigen, maar uit oprechte verontwaardiging: "Ik voetbal toch alleen maar?" Meer viel er niet uit te leggen, en misschien is dat ook nooit nodig geweest.
CATEGORIES: sidelines SLUG: neymar-brasil-ancelotti-world-cup-2026 IMAGE: neymar-brasil-ancelotti-world-cup-2026.webp DATE: true