In Spa had Andrea Kimi Antonelli in de zomer van 2025 vochtige ogen voor een microfoon. Een mislukte kwalificatie, alweer, en punten halen leek een luchtspiegeling. Negen races op rij zonder één punt, en Toto Wolff herinnert zich nog goed wie er in andere teams beweerde dat die jongen niet bij Mercedes thuishoorde, misschien zelfs niet in de Formule 1.
Een jaar later domineerde hij op hetzelfde circuit en liet hij geen enkele opening, niet aan zijn teamgenoot en niet aan wie dan ook. Zondag was in Mexico-Stad een derde plaats genoeg om op twintig jaar en achtenzestig dagen wereldkampioen te worden: de jongste ooit, en de eerste Italiaan sinds Alberto Ascari, die in 1953 won. Wat is er in twaalf maanden veranderd?
De coureur op wie de auto wachtte
Een deel van het antwoord zit in het reglement. De nieuwe bolides rijden op wielen van 18 inch, met een lagere flank en een kleiner contactvlak, en het risico is dat de voorbanden verzadigen door scherpe, snelle stuurbewegingen. Wie van agressie bij het insturen zijn marge maakte, zoals Leclerc en Verstappen, heeft zijn rijstijl moeten herzien. Antonelli niet. Zes jaar geleden vertelde hij aan Autosport dat hij de tijd tussen remmen en insturen tot een minimum wilde beperken, en dat hij altijd zo had gereden.
Toeval, lot of de mentale souplesse van een twintigjarige: het niveau van excellentie dat deze auto's vragen past precies bij zijn manier van rijden. George Russell, zacht en progressief met het stuur, is zijn tegenpool, en hij gaf het zelf toe door te zeggen dat Antonelli's stijl perfect is voor deze auto's, vooral op circuits met weinig grip. Dan is er nog een subtielere gave: de band snel in het juiste venster brengen en hem daar lang houden. In Texas rekte hij na een ingewikkelde zaterdag de eerste stint veel langer dan de anderen en reed hij de race bijna in optocht uit. Het talent van Andrea Kimi Antonelli zie je daar, wanneer hij boven de simulaties uitstijgt. Dino Chiesa, die hem in het karten begeleidde, noemt het een eigenschap die je hebt of niet hebt: meteen op het randje zitten.
De jongen onder de tent
Chiesa nam hem op zijn elfde in zijn team op. Hij herinnert zich een nieuwsgierige jongen, altijd rondlopend in het paddock om te kijken en te leren, zonder telefoon, met zijn moeder als chauffeur en de tent van de monteurs als tweede thuis. Hij zette de kart op de baan en zat meteen op 99 procent, een halve seconde voor zijn teamgenoten, die hem pas na vier testdagen bijbenen. Op dertien of veertien jaar, al Europees kampioen, rende hij na een overwinning naar Chiesa toe en klampte zich vast aan diens buik, zoals kinderen doen bij een volwassene. Daarna klapte hij zijn vizier dicht.
Het gebrek was volgens Chiesa zijn goedheid. Te bescheiden, te eerlijk: hij moest een paar klappen van de oudere rijders incasseren om te begrijpen dat je op een bepaald moment hard moet zijn, binnen de regels. Thuis was het omgekeerd: zijn vader Marco, een man van het circuit, was streng, ook na overwinningen.
“Je had met honderd meter voorsprong kunnen winnen, je hebt vier bochten verkeerd genomen.”
Hij zei het tegen een jongen die net met vijftig meter voorsprong had gewonnen. In 2020 leidde een zware crash op het WK in Portimao tot een operatie en een lange pauze: wat hem het zwaarst viel, herinnert Chiesa zich, was weg te moeten blijven van de baan. In januari was hij alweer fit, en in 2021 won hij het EK voor Camara, Lindblad en Tsolov, allemaal uit Chiesa's team. Hoeveel is talent en hoeveel is werk? Vijftig en vijftig, antwoordt hij. De vraag blijft wat het kost om hard te worden zonder op te houden eerlijk te zijn.
Andrea Kimi Antonelli en het nee van Maranello
Er bestaat een versie van het verhaal waarin de jongen uit Bologna in een Ferrari rijdt. Er was contact: Massimo Rivola, toen hoofd van de Academy, wilde hem meteen in het programma, en kreeg daarna te horen dat hij te klein was om te beoordelen. Maurizio Arrivabene, de toenmalige teambaas, heeft uitgelegd dat Maranello de structuur miste om zich over zulke jonge kinderen te ontfermen. Mercedes nam hem, op elf of twaalf jaar, afhankelijk van wie het vertelt.
Dat nee heeft een prijs die Wolff in cijfers heeft uitgedrukt: meer dan tien miljoen euro in negen jaar, voor ontwikkeling, offers, werk met de ingenieurs en de inzet van zijn ouders. Het was geen wonder, zei hij, en het kwam niet uit het niets. In 2024 kwamen de twee filosofieën volledig tot uiting: Ferrari koos voor Hamilton, de zekerheid van ervaring, terwijl Mercedes Antonelli uit de Formule 2 rechtstreeks in het team haalde, zonder leerschool elders. Bearman, een jaar ouder, bleef bij Haas. Vandaag zegt Verstappen dat rijden voor een vijfde of zesde plaats geen zin heeft, hoeveel respect je ook voor het merk hebt. Antonelli antwoordde op dezelfde vraag beleefd: hij voelt zich verplicht tegenover wie op zijn twaalfde in hem geloofde. Intussen verdient hij ongeveer drie miljoen euro vast, als een debutant, omdat het contract werd getekend vóór zijn debuut, toen hij nog geen enkele onderhandelingsmacht had.
Een land dat zichzelf herkent
In Casalecchio, het dorp bij Bologna waar hij opgroeide, keken meer dan vijfhonderd mensen de race in een theater. De burgemeester herinnert zich de garage van de familie, de jongen op weg naar school, de potjes kaarten met zijn opa. “Kimi is een van ons,” zei hij. Voor een land dat op voetbal leeft is stilstaan bij een coureur al vreemd; nog vreemder is het als die coureur niet in de Rode rijdt. La Gazzetta kopte «Kimitico», L'Équipe wijdde er de voorpagina aan, Marca koos voor een zeer Italiaans «Bravissimo!».
In Monza, in september, had de rode vloed hem al geadopteerd. Hij startte als negentiende door een motorstraf en won, als eerste Italiaan thuis sinds Scarfiotti, in 1966. Het is een licht schizofrene genegenheid, die van de Ferrari-fans: ze willen hem in Maranello, maar weten dat zijn thuis elders ligt.
Het nummer blijft 12. Voor het eerst sinds 2021 zal de 1 niet op de grid staan, omdat Andrea Kimi Antonelli heeft besloten het nummer van Senna te houden, zijn voorbeeld sinds zijn kindertijd, en ook uit bijgeloof: de 1, zegt hij, heeft hem nooit geluk gebracht. Hij ziet het als een manier om met beide voeten op de grond te blijven, een punt om opnieuw te beginnen in plaats van een finish om te verdedigen. Maar die finish is er nu, en de jongen wordt de schietschijf van iedereen. Wat gebeurt er met een talent dat met zoveel geduld is opgebouwd als iedereen het begint te achtervolgen? En hoeveel van zijn soort verliezen we elk jaar, omdat geen enkel team op elf jaar de structuur, of de zin, heeft om in hen te geloven?