Het nieuwe album van The Strokes, Reality Awaits, lijkt speciaal gemaakt om een zo breed mogelijk publiek te irriteren, een beetje zoals de Ferrari Luce. Het zal niet veel nieuwe fans winnen, en een flink deel van de vaste fans niet overtuigen.
Zes jaar na The New Abnormal was de verwachting rond Reality Awaits enorm. Met de single Going Shopping had de band zelf de verwachtingen al getemperd, of in elk geval meteen duidelijk gemaakt welke richting het nieuwe album zou opgaan.
De bijna vijftigjarige Strokes blijven vergelijken met die van 2001 en 2003 slaat gewoon nergens meer op. Sommige trends komen altijd terug, of gaan nooit weg, zoals wijde broeken of Amerikaanse bombardementen in het Midden-Oosten, maar die historische periode rustte op totaal andere dynamieken dan die van 2026.
De Strokes van nu moesten kiezen: een karikatuur van zichzelf worden, misschien met herdenkingstours van Is This It en leren jasjes voor net gescheiden boomers, of zich gedragen als Strokes en het verstrijken van de tijd omarmen, ook al zou dat betekenen minder aan te slaan. Ze kozen overduidelijk voor de tweede optie.
Reality Awaits zit vol autotune, maar wie zich daarover verbaast heeft waarschijnlijk nooit gemerkt hoe massaal Julian Casablancas op bijna elk album vocale effecten heeft gebruikt.
Dat het vervormde, gecomprimeerde geluid van zijn stem op Is This It werd geprezen, terwijl de autotune op Reality Awaits wordt afgekraakt, verandert niets aan de kern: het blijft een artistiek gebruik van een instrument dat de stem verandert.
Hoe dan ook, het geluid van Reality Awaits deed ons zo sterk aan Daft Punk denken dat we geen betere manier vonden om de nummers te rangschikken dan deze: van het meest Daft Punk naar het meest Strokes.
9 - Falling out of Love
6 minuten en 20 seconden lied, een soort odyssee voor de aandachtsspanne van nieuwe generaties (maar ook van oude, verkruimeld door internet). Daft Punk op 110%, het klinkt als een demo van Random Access Memory, een lastig nummer waar je van gaat houden als je de tekst goed leest.
8 - Psycho Shit
Meer Daft Punk of meer Exit Music (For a Film) van Radiohead? Goede vraag, nog lastiger gemaakt door de echo's van The Gnome en See Emily Play van de vroege Pink Floyd die opduiken in het tweede, verontrustende deel van het nummer. Het lastigste nummer van het album, en ook het eerste: vanaf hier gaat het alleen maar bergafwaarts.
7 - Tyrants of the Mellow Moon
Het laatste nummer van het album, misschien ook wel het manifest ervan. Hoe dan ook, behoorlijk wat Daft Punk in de klanken.
So we go for one more ride And that's okay 'cause I did my time But now I wait for another chance When I will take everything I canHere we are for the final time And I hope you say that I made you laugh Oh, I tried to make things right Though it's hard, maybe I can for just one night Though I never say the same thing twice I will sigh one more time
6 - Going Shopping
Als je het hele album beluistert, snap je nauwelijks waarom Going Shopping als single werd gekozen, als visitekaartje na 6 jaar stilte. Het is niet het beste nummer, niet het meest experimentele, niet het nummer dat het meest verbonden is met de geschiedenis van de Strokes. Juist daarom valt het misschien uitstekend te verklaren waarom het als single werd gekozen.
5 - Liar's Remorse
Een nummer dat nergens op lijkt, behalve op een begin dat doet denken aan Stairway To Heaven en binnen 30 seconden overgaat in iets bijna reggaeachtigs. Terwijl je wacht op de drums, blijf je hangen aan Julians zinnen die dansen over een veel te kale basis. Ook hier tillen de woorden het nummer naar een ander niveau, maar niet zoveel als de outro, die al dat wachten op de drums opvangt en oplost in een einde dat je sprakeloos achterlaat. Een echt verrassend nummer, dat begint zonder enige verwachting, minuut na minuut beter wordt en uiteindelijk een van je favorieten wordt.
4 - Dine N'Dash
Hier komen we in een gebied vol nummers die niet misplaatst zouden hebben geklonken op elk ander album van de Strokes.
3 - The Fruits of Conquest
Het staat alleen niet op nummer één omdat het meer Rolling Stones is dan Strokes. Een beetje Gimme Shelter, een beetje Mess It Up, een beetje Mick Jagger in Miracle Worker.
2 - Lonely in the Future
Reality Awaits kan je bevallen of niet, zoals gezegd lijkt het een album gemaakt om te verdelen, maar over Lonely in the Future valt weinig te discussiëren: het is een geweldig nummer.
Er zit vernieuwing in, ja, maar het blijft toch klinken als een nummer dat rechtstreeks uit 2001 komt en perfect vermomd is om in 2026 te passen. Het zou nummer één zijn geweest als die autotune drift er niet was, die ons eraan herinnert dat het geen nummer uit 2001 is.
1 - Going to Babble On
Doet denken aan Threat of Joy en Someday, met wat echo's van Phoenix. Voor liefhebbers van de klassiekere Strokes wordt dit het beste nummer van het album. Als iemand ons zou vertellen dat het van een heel ander album van de band komt, zouden we het zo geloven.